خداوند از ما خواسته به اخلاق الهی مزین شویم. اگر توانستیم از دو مرحله‌ی ادب و اخلاق الهی عبور کنیم، به مرحله‌ی سوم می‌رسیم: مظهر شدن در صفات الهی. یعنی تجلی علم، کرامت، صبر و قدرت الهی در وجود انسان.

اگر انسان با نیت خالص و برای رضای خدا اقدام کند، می‌تواند از این موانع عبور کند. باید دقت کنیم که انگیزه‌مان در اعمال چیست و برای که اقدام می‌کنیم.

همان‌طور که نی توخالی قادر است نغمه‌هایی زیبا از خود خارج کند، دل انسان نیز باید از غیر خدا تهی شود تا بتواند تجلی‌گاه او باشد. اگر درون انسان پر از خودخواهی و دلبستگی‌های دنیوی باشد، هیچ ندایی از سوی خدا در آن انعکاس نخواهد یافت.

خداوند از ابتدا نیز به ما، به خلقت ما و به عبادات ما هیچ نیازی نداشت. او کمال مطلق و غنی بی‌نهایت است. اما با این حال، ما را آفرید و به عبادت دستور داد تا از طریق عبودیت به کمال برسیم.

حجت الاسلام رفیعی در اشاره به فراز «لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ» آیةالکرسی گفت: این آیه شریفه هر دو نوع صفات جمال و جلال الهی را متذکر شده است.

زمان مطالعه: ۳ دقیقهآیت الله سید رحیم توکل گفت: اولین برکت عبودیت رسیدن به مقام عبد اللهی است و این مقام زمینه ی همه ی خیرات است.