دوم اینکه محبت به خدا بهترین وسیله بیداری و توجه به خدا و مانع گناه است. در فرازی از مناجات شعبانیه، حضرت این‌گونه با خدا مناجات می‌کند و می‌فرماید: «اِلهی لَمْ یَکُنْ لِی حَوْلٌ فَانْتَقِلَ بِهِ عَنْ مَعْصِیَتِکَ اِلا فِی وَقْتٍ أَیْقَظْتَنِی لِمَحَبَّتِکَ»؛ یعنی خداوندا، من قدرت نداشتم که از معصیت و نافرمانی تو فاصله بگیرم جز در هنگامی که مرا متوجه محبت خود نمودی و بیدار ساختی.

در محبت به خدا چون فرد حالت یقظه دارد و بیدار شده و خدا را واقعاً دوست دارد، در نتیجه گناه هم نمی‌کند! چطور وقتی شما پدر و مادرتان را خیلی دوست دارید، در مقابل آن‌ها اطاعت می‌کنید و نمی‌توانید بگویید «نه، به فرمانشان نیستم»؛ این شدت اطاعت به خاطر شدت محبت به آن‌ها است. اینجا نیز محبت خدا چنین کاری می‌کند و مانع گناه می‌شود و هر چه محبت بیشتر، اطاعت هم بیشتر می‌شود؛ اما کسی که گناه می‌کند به خاطر این است که دل او پر از محبت‌های غیر خدا است.