×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

اخبار ویژه

امروز : یکشنبه, ۳ مهر , ۱۴۰۱
لذت گناه، لذت مناجات را از بین می‌برد و این دو لذت قابل جمع نیستند

زمان مطالعه: ۲ دقیقه

استاد انصاریان گفت: لذت گناه، لذت مناجات را از بین می‌برد، این دو لذت قابل جمع نیستند. ذائقه انسان نمی‌تواند مزه گناه و مناجات را همزمان با هم بچشد.

لذت گناه، لذت مناجات را از بین می‌برد و این دو لذت قابل جمع نیستندعترتنابه گزارش پایگاه تحلیلی عترتنا / در محضر علماء:  استاد شیخ حسین انصاریان در بخشی از کتاب ارزشمند «حسنات و سیئات» خود آورده است:«وَهْنٌ فى العِبادَهِ» از جمله عقوبت‌های گناه، سلب توفیق است. سستی در عبادت و لذّت نبردن از مناجات با پروردگار نتیجه معصیت و جریمه گناه‌ است. لذت گناه، لذت مناجات را از بین می‌برد، این دو لذت قابل جمع نیستند. ذائقه انسان نمی‌تواند مزه گناه و مناجات را همزمان با هم بچشد.

یا لذت گناه یا لذت عبادت

این محقق و پژوهشگر حوزه علمیه ادامه داد: ترک گناه لذت عبادت را به دنبال دارد و لذت گناه ترک عبادت را. وقتی لذت عبادت از انسان سلب شد، یا عبادت را ترک می‌کند و یا عبادتش بی‌اثر می‌شود. تنها برای رفع تکلیف انجام می‌دهد، اثر چندانی در زندگی و اخلاق او ندارد. به او می‌گویی: چند سال است روزه نگرفتی، قصد کن روز بیست و یکم ماه رمضان امسال را روزه بگیری. می‌گوید: ما تا به حال ندیدیم آبی از خدا گرم شود! چند سال روزه نگرفتم، امسال هم روی آن چند سال. اگر خدا می‌خواست بلایی سر ما دربیاورد تا به حال این کار را می‌کرد. این بیچاره نمی‌داند در حال عقوبت و پرداخت جریمه است و خودش بی‌خبر است.

استاد انصاریان می‌افزاید: خداوند به موسی بن عمران(ع) فرمود: برو نزد فلانی و به او بگو: خداوند تو را به عقوبتی دچار کرده است! موسی گفت: خدایا به چه عقوبتی گرفتار شده است؟ این که نه بیمار و نه فقیر است. خانه، مرکَب و پول هم دارد. خطاب رسید: موسی! او را به بلای عظیمی گرفتار کردم؛ لذت مناجاتم را از او گرفتم[۱].

لذت از عبادت نعمتی بزرگ

ایشان بیان داشت: لذت بردن از عبادت نعمت بزرگی است و نداشتن آن محرومیتی بسیار بزرگ‌تر است. این لذت را کسانی خوب درک می‌کنند، که آن را چشیده‌اند. فضل بن شاذان می‌گوید: شخصی را در عراق دیدم که سر به سجده گذاشته بود و شخصی دیگر بالای سرش نشسته بود و به او می‌گفت: این قدر سجده‌ات را طولانی نکن، چشمت آسیب می‌بیند. بعد از تمام شدن سجده‌اش گفت: اگر سجده می‌خواهد چشم مرا کور کند، باید چشم ابن‌ابی‌عمیر را کور کرده باشد؛ چرا که او هر روز بعد از نماز صبح به سجده می‌رود و تا هزار بار از خدا طلب مغفرت نکند، سر از سجده برنمی‌دارد[۲]!

این مبلغ عرصه بین الملل ادامه داد: بعضی‌ها نمازشان به گونه‌ای است که وقتی به سجده می‌روند، تنها صدای «سُب» از آن‌ها شنیده می‌شود، «سبحان ربی الاعلی و بحمده» را در راه می‌گویند. این‌گونه نماز خواندن، عقوبت گناهان اوست. برخی‌ها هم به همین اندازه نماز نمی‌خوانند و به کلی از خدا دور شده‌اند.

پی نوشت:

۱) بحارالانوار ۲۳۰/۸۱، باب ۱۶، حدیث ۳؛ مصباح الشریعه: ۸۷٫

۲) رجال الکشی ۸۵۵/۲؛ بحارالانوار ۲۰۸/۸۳، باب ۴۴، حدیث ۲۲٫

*عرفان

پایان پیام/.

شبکه های اجتماعی عترتنا: کانال تلگرام عترتنا / کانال ایتا عترتنا / کانال سروش عترتنا / پیچ اینستاگرام

دیگر مطالب از استاد شیخ حسین انصاریان را اینجا بخوانید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.